De dwaasheden van Violette

Les bêtises de Violette door het Théâtre des 4 mains « Bah! Dat ben ik, Violette! Ik ben Super. Ik ben Extra. Buitengewoon. Buitenaards. Nee, ik maak maar een grapje. » In haar verbeelding als klein meisje heeft Violette geen filter, ze beleeft alles intens, en dat is terecht, want liefde, dood, scheiding, woede, verveling, dat is geen grapje. Nadat ze door haar moeder is gestraft, wordt Violette naar de zolder gestuurd om na te denken. Voor haar is dit deel van het huis dat van de herinneringen, die ze deelde met haar opa: zijn afscheidsfeest, de horrorverhalen die hij haar 's avonds vertelde, maar vooral hun maffe recepten met augurken. Ze onderneemt het om hem een brief naar de maan te sturen om hem te informeren over haar toekomstige verhuizing met haar geliefde Dino. Van stormen op zee tot haar landing op de maan, via de jungle van vogelspinnen, speelt Violette alle emoties en vragen opnieuw die ongetwijfeld haar dagelijks leven vormen... Waar gaan we heen als we dood zijn? Hoe ga je om met twee geliefden? Wat is een belastingcontrole? Kan iedereen een zeemeermin worden? Aangezien ik de maan zie, is ze dichterbij dan Spanje? Tussen humor en veerkracht brengt Violette de objecten om haar heen tot leven en vindt ze de wereld op haar eigen manier opnieuw uit. Ze verbrijzelt de vierde wand om het publiek met spontaniteit en durf mee te slepen in haar bruisende verbeelding en van de toeschouwers de vertrouwelingen en partners van haar verhaal te maken.