Oedipus

Christina beheert een chemisch bedrijf in Griekenland, totdat er een onderzoek wordt geopend om de werkelijke milieu-impact van haar bedrijf en de gevolgen voor de gezondheid te meten. Er ontstaan spanningen binnen haar eigen clan – een vechtpartij tussen haar broer en haar werknemer die ook haar minnaar en de vader van haar toekomstige kind is – en begraven waarheden komen weer aan de oppervlakte: elk personage draagt de stigmata van expliciet geweld en geweld dat zijn naam niet noemt. Zal het woord de reddende ontsnapping zijn tegenover het noodlot? Vier vertolkers komen en gaan naar believen in een centrale arena – een circulair apparaat met een effectieve eenvoud, dat zowel doet denken aan antieke tradities als aan het reizende theater –. Ieder integreert zich in de actie in het hart van de agora of wordt toeschouwer, waarbij een ruimte wordt geherdefinieerd die gericht is op beweging. Allen zijn ze op het eerste gezicht innemend, sympathiek of zelfs vertederend, een beeld dat Héloïse Ravet met plezier beschadigt door enkele codes van het circus te hergebruiken. In de oedipale tragedie herschreven door Zade, staat de moeder-echtgenote van de gelijknamige held centraal in het stuk. Hier maakt de uitgewiste weduwe plaats voor het archetype van de boss lady in de gedaante van Christina. Œdipus zet de machtsverhoudingen en predatie, verkrachting, de losgekoppelde en incestueuze kasten in werking. De mythe verankert zich in het #MeToo-tijdperk en de bevrijde spraak.