Ricochet

Ricochet, een mooie titel, naar het beeld van de eerste krachtige tekst van Lénaïc Brulé: of hoe het ene drama het andere doet ontstaan, in een kettingreactie. Claire verliest haar zoon Sacha, en door dit onmogelijke rouwproces komt een andere pijn naar boven, scherp, verboden: het spijtgevoel moeder te zijn geweest. Lénaïc Brulé kaart een uiterst taboevraag aan die onze percepties van het moederschap omverwerpt. Via 19 momenten uit het leven van Claire, 19 flarden van een gefragmenteerd geheugen, observeren we ook het proces van een rouw waarbij het leven in omgekeerde volgorde voorbijtrekt. Het spektakel verkent met grote menselijkheid de ambivalentie van het moederschap. In een sobere ruimte waar elk teken telt, belichamen de acteurs personages midden in een tragedie. Het verhaal is opgevat als een tribunaal: we wonen het proces bij dat de samenleving een vrouw aandoet, wat ze geacht wordt te zijn of te voelen. Lénaïc Brulé ziet theater als een ruimte die gesprekken en nieuwe wegen opent. Met een langdurig werk in het verenigingsleven, met het hart op de juiste plaats om de stem van onzichtbaar gemaakte personen, voornamelijk vrouwen, te dragen, is Ricochet een prachtig artistiek antwoord op haar engagement. De fragmentatie van de tekst, de scherpte ervan, confronteren de tederheid van de blik van de enscenering en grijpen ons aan.