Adorno

Dans Adorno, zes vertolkers vormen een bewegend fresco waar individualiteiten en een verlangen naar collectief elkaar wrijven. De Braziliaanse choreografe Alice Ripoll verkent, via het motief van het ornament, de manieren waarop ieder zijn identiteit vormgeeft in een wereld die wordt doorkruist door diepgaande technologische en sociale veranderingen. Adorno duidt het ornament aan, oftewel de accessoires en kostuums die men draagt, de details waaraan men aandacht besteedt om een imago te creëren, een identiteit te bevestigen die zal worden gedeeld met de buitenwereld, of het nu tijdens carnaval is of in het dagelijks leven. Alice Ripoll onderzoekt de vele lagen waaruit elk individu bestaat, onherleidbaar tot elke poging tot vereenvoudiging. Door de beelden van onszelf te bevragen die we produceren met veel digitale hulpmiddelen waarmee we onze contouren naar believen kunnen hertekenen, bevraagt ze de weerstand van de singulariteit, die blijft schitteren tegenover de uniformisering. Getooid met accessoires en protheses, doorkruisen de dansers golven van metamorfoses. De choreografie laat deze hybride wezens in wording bestaan, ongrijpbaar in één blik. Ze bevraagt daarmee ons vermogen om met de ander om te gaan, in een levend mozaïek, naar het beeld van een collectieve geschiedenis in constante herschikking.