Adorno

Adorno verwijst naar het ornament, de accessoires en kostuums die men draagt, de details waaraan men aandacht besteedt om een bepaald imago van zichzelf te cultiveren en een identiteit te creëren die men met de buitenwereld wil delen, of dit nu tijdens carnaval is of in het dagelijkse leven. Alice Ripoll onderzoekt de vele lagen van het individu dat zich niet laat herleiden tot welke poging van vereenvoudiging dan ook. Door het beeld ter discussie te stellen dat we van onszelf creëren met behulp van digitale hulpmiddelen waarmee we onze contouren naar believen kunnen hertekenen, analyseert ze de veerkracht van de eigenheid die blijft schitteren ondanks de uniformering. Getooid met accessoires en prothesen gaan de dansers door verschillende fasen van verandering. De choreografie laat deze wezens in wording bestaan als hybriden, die niet met één blik te vatten zijn. Daarmee stelt ze ons vermogen ter discussie om met de ander om te gaan, in een levend mozaïek, naar het beeld van een collectief verhaal dat voortdurend opnieuw wordt geschreven.