De gastronomie in Italië

La gastronomie en Italie Millennium, meervoudig en inspirerend Conferentie « Saveurs et Savoirs » over de culturele geschiedenis van onze voeding door Geneviève Lacroix, Historica, Licentiaat in de geschiedenis van de UCL, Onderzoekster gespecialiseerd in de geschiedenis van mentaliteiten En Italie, de bolognesesaus bestaat niet. Het associëren met spaghetti wordt zelfs als een barbaarse ketterij beschouwd. De Italiaanse gastronomische tradities zijn eerst geworteld in hun regio en hun particularisme. Gebaseerd op principes die al in de Oudheid werden getheoretiseerd, hebben recepten en praktijken zich ontwikkeld volgens de realiteit van de grondstoffen. Van de pracht van de grote paleistafels en het genie van Bartolomeo Scappi – kok van drie pausen en "herontdekker" van de foie gras van de feesten van het keizerlijke Rome – tot de soberheid die tot een gezonde en eeuwige levensstijl is verheven, wat vertellen de gerechten en hun enscenering ons door de eeuwen heen? Pasta en lasagne zijn al sinds de 1e eeuw goed bekend in de stedelijke « tabernae ». Zijn macarons macaroni? Waarom ontstaan de eerste verhandelingen over goede tafelmanieren in de Renaissance op het schiereiland? Waarom is de beweging Slow Food in 1986 in Rome ontstaan? Waarom wordt de « Italiaanse » keuken zo gekopieerd, misbruikt, gekarikaturiseerd? Onze voeding heeft een lange, culturele, patrimoniale geschiedenis, en ze blijft evolueren op basis van haar verworvenheden, de collectieve verbeelding en de overdracht van dit erfgoed. We eten niet zomaar wat en niet zomaar hoe. De gastronomie van West-Europa heeft een rijke, overvloedige, complexe en culturele geschiedenis. Men eet voedingsstoffen, en vooral een holistische, symbolische, spirituele, artistieke verbeelding. Onze voeding brengt een familiaal, historisch, antropologisch erfgoed over. Voedsel is goed om te eten als het goed is om te denken, volgens Lévi-Strauss. De aantrekkingskracht voor bepaalde producten heeft door de eeuwen heen radicaal kunnen evolueren, de psychologische en emotionele investering kan intens zijn. De verboden, de relatie tot het heilige, het exotisme, vormen ook het mentale en smaakbeeld van de gerechten en producten.